PURITANCI I PILGRIMI

Autor: Mark Driscoll Aktuelno

puritanci

 


Iako su naširoko odbačeni i prezreni, puritanci ostaju jedan od najvećih izraza biblijksog hrišćanstva…

 

 

Kada u SAD stigne Dan zahvalnosti, vreme je za decu da se obuku kao hodočasnici. Na taj dan, tradicija je da se setimo istorijske gozbe hodočasnika u Plimutu, nakon njihove prve uspešne žetve. Ali, ko su bili pilgrimi (hodočasnici, prim. prev.), i zbog čega su imali tako velik uticaj na crkvu u Americi?

Iako su naširoko odbačeni i prezreni, puritanci ostaju jedan od najvećih izraza biblijksog hrišćanstva.

BORBA ZA ČISTU CRKVU

Puritanizam je proizašao iz dugih godina konflikta u Engleskoj, gde se Crkva Engleske teturala između katoličke i protestantske prakse, u zavisnosti od toga koji kralj ili kraljica su na vlasti. Primera radi, mnogi protestantski vernici i pastori proterani su iz Engleske tokom vladavine Kraljice Meri I, koja je spaljivala protestantske sveštenike.

Nakon smrti Kraljice Meri, Kraljica Elizabeta priznala je protestantizam, ohrabrujući povratak proteranih pastora, obučenih od strane velikog reformatorskog pastora Džona Kalvina. Elizabetina duga vladavina (1558-1603) završila se krvavo u borbi protestanata i katolika za dušu crkve i nacije.

Puritanci su nastojali da reforišimu Crkve Engleske iznutra, čisteći je od katoličkog sujeverja i tradicije, povratkom na Sveto pismo. U međuvremenu, Kralj Džejms I je preuzeo tron i suprotstavio se svakom puritanskom pokušaju reforme – sa jednim izuzetkom, štampanjem sada već legendarne Verzije Biblije Kralja Džejmsa.

IZGRADNJA NOVOG SVETA

Uprkos teškoćama i progonima, neki od puritanaca bili su odlučni da strpljivo i postepeno rade na reformi unutar Engleske crkve. Drugi puritanci su, sa druge strane, postali nestrpljivi zbog sporog napretka promene i želeli su da oprobaju radikalni eksperiment sa crkvom slobodnom da se pokori Pismu, bez prepreka od strane biskupa i kraljeva. Ovi revolucionari su bili mahom mladi, revnosni hrišćani u svojim dvadesetim godinama, koji su kasnije postali poznati kao pilgrimi .

Pilgrimi su osetili potrebu da otplove prema novom Svetu Amerike, da bi tamo otpočeli religijski eksperiment gde bi Bog i Sveto pismo vladali njihovim životima. Stotinu Pilgrima je napustilo Plimut u Engleskoj, 6. septembra 1620. Dva meseca kasnije, Mejflauer je doplovio do Kejp Koda, u današnjem Masačusetsu, i tada je osnovana kolonija Plimut. U naporima da se uspostave zakon i red, doneli su Mejflauerski sporazum, 11. novembra, 1620.

Prva zima u Americi bila je veoma teška; otprilike polovina Hodočasnika je umrla, trinaest od osamnaest supruga je umrlo i samo tri porodice nisu bile dotaknute smrću. Srećom, Vampanog Indijanci su naučili Pilgrime kako da love i pecaju, inače bi broj mrtvih bio još veći.

Godina 1630. je bila vreme „velike migracije“, predvođene advokatom i propovednikom Džonom Vintropom. Popilacija pilgrima porasla je na više od devet hiljada kako su mladi hrišćani sledili svoj san o naciji obeleženoj Božjom vladavinom, prema Božjoj reči.

PURITANSKI ŽIVOT I VEROVANJE

Puritanska vizija koju su imali pilgrimi videla je vladavinu Isusa Hrista nad svim aspektima kulture. Ništa nije smatrano sekularnim, već je sve od rada do razonode bilo sveto i radilo se za Gospoda. Puritanske službe trajale su oko dva sata, nedelja je za sve bila dan posvećen odmoru, zgrade bez obojenog stakla ili ikona, a pevanje u crkvi bez muzičke pratnje.

Praznici kao Božić i Uskrs nisu se slavili zbog svojih paganskih korena, a neki ljudi su u znak protesta čak radili na Božić. Autoritet je bio utemeljen na Bibliji, a stvari kao što su sekularna filozofija prava i duhovni autoriteti kao što je Papa ili Knjiga molitvi, izbačeni su u korist radikalno biblikalizma.

Što se obrazovanja tiče, pilgrimi su imali visok nivo pismenosti (pre modernog javnog obrazovanja), zahvaljujući školovanju kod kuće za koje su bile zadužene majke, koje su, udate kao device u ranoj mladosti, rađale mnogo dece i učile ih da čitaju, pišu i misle u slavu Boga.

Pilgrimi su takođe osnovali Harvard da bi edukovali svoje pastore. Prema harvardskom pravilniku iz 1646, svaki student „će posvetiti svoj život i studije upoznavanju Boga i Isusa Hrista koji je večni život“. Da bi ovo osigurali, od harvardskih studenata se tražilo da dva puta dnevno čitaju Bibliju. Pastori i pisci negovani u duhu puritanizma i danas važe za neke od najboljih u istoriji crkve i broje takve gigante kakvi su Džon Oven, Ričard Bakster, Džon Banjan i Džon Milton.

Začudo, ljudi koji sebe lišavaju zadovoljstava vodeći se asketskim legalizmom, često bivaju optuženi da se ponašaju puritanski. Ali puritanci i pilgrimi su veoma uživali u čitanju knjiga, pravljenju muzike, pijenju piva i ruma, plivanju, klizanju, lovu, ribolovu, streličastvu i kuglanju. Zapravo, prva trajna zgrada podinuta u Plimutu bila je pivara, a crkve su znale da javno disciplinuju muževe koji nisu ispunjavali ljubavne potrebe svojih supruga.

Izvor: http://theresurgence.com/2013/11/28/puritans-and-pilgrims

Podelite ovaj članak

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *